آخرین مرد مقاوم

توجه: خطر لو رفتن داستان فیلم

قهرمانی که از همه عالم و آدم بریده و تنها خودش مانده و اندک دارایی‌هایش که باید برای حفظ آن‌ها مبارزه کند. شخصیت ناخدا خورشید آدم را یاد بعضی از قهرمان‌های فیلم‌های وسترن می‌اندازد. قهرمان‌هایی که باید برای حفظ استقلال خود یا خانواده‌شان دست به یک قیام تک نفره بزنند و تاوانش را هم بپردازند. در همان لحظات ابتدایی فیلم که دارند کارتن‌های سیگاری را که از ناخدا گرفته‌اند در مقابلش به آتش می‌کشند، بیش از هر چیز تنهایی و استقلال فردی ناخدا به چشم می‌آید. این استقلال در تک‌تک کارهای ناخدا، از روشن کردن کبریتش با یک دست تا به آب انداختن لنج، دیده می‌شود. انگار ناخدا به تمام افراد دور و اطرافش بی‌اعتماد است. این وسط تنها ملول می‌ماند که احتمالا به خاطر بی‌قید و بندی و سرخوشی خاص‌اش، توانسته کمی اعتماد ناخدا را به خود جلب کند.

داستان فیلم در جزیره‌ای می‌گذرد که هیچکس اسمش را در طول فیلم به زبان نمی‌آورد. جزیره‌ای که آب اطرافش را احاطه کرده و به قول سرهنگ، انگار ته دنیاست. این‌جا جزیره به دنیایی می‌ماند که روی آب بنا شده و هیچ‌کس و هیچ‌چیزی قرار نیست در آن در امنیت باشند. سرمایه سال‌ها کار آدم در یک روز جلوی چشمانش می‌سوزد و نزدیک‌ترین اطرافیانت می‌توانند بلای جانت شوند. مثل خواجه ماجد که دست آخر از همان وردستی که همیشه در کنارش بود و کارهایش را می‌کرد ضربه خورد و جان و مالش به باد رفت.

در لحظاتی از فیلم مستر فرهان در کنار ناخدا نشسته و منتظر سرهنگ و دارو دسته‌اش است که بیایند و سوار لنج شوند و فرار کنند. او در همین حال با طعنه به مرغ‌های دریایی اشاره می‌کند که روی آب در حال پروازند و سر یک تکه نان به جان هم افتاده‌اند. تصویری که به نوعی نشانگر همان جزیره و دنیای بی‌ثباتی است که ناخدا و دیگران در آن روزگار می‌گذرانند. در این دنیای بی‌رحم، برای دوام آوردن یا باید مثل ملول خودت را به بی‌خیالی بزنی و یا مثل ناخدا خورشید یک تنه برای استقلال خود و خانواده‌ات مبارزه کنی. ناخدا تنها فرد در میان شخصیت‌های اصلی است که به راحتی از پا در نمی‌آید. نه مثل مستر فرهان از ترس زبانش بند می‌آید و نه مثل ملول و خواجه ماجد غافلگیرانه از دور خارج می‌شود. ناخدا شرافتمندانه تا پایان می‌جنگد و سرهنگ و دارو دسته‌اش را نابود می‌کند. چون از همان وقتی که یک دستش را از دست داده، یاد گرفته که دنیای خودش را با همان یک دست دیگر بسازد. گیریم که دنیا آنقدر بی‌رحم باشد که در پایان، بمبک بدون ناخدا به ساحل بازگردد.