فیلمی متأثر از دغدغه‌های خاص فیلمساز

«زادبوم» بر اساس طرحی از رضا میرکریمی بر مبنای یک ایده اولیه مستند شکل گرفته است. ایده بازگشت لاک‌پشت‌ها پس از سی سال به ساحلی که به دنیا آمده‌اند برای تخمگذاری و زاد و ولد. این ایده همراه با خود مفاهیمی را وارد کار می‌کند که قابل تعمیم به روابط انسانی جامعه امروز به خصوص سرزمین خودمان است.

همکاری فرید مصطفوی و داوودی پس از تجربه نگارش فیلمنامه «تقاطع»، وجهی از ساختارمندی را وارد کار کرده که به همان ساختار متقاطع روایی بازمی‌گردد. به این ترتیب با فیلمی سر و کار داریم که در عین دراماتیزه کردن یک واقعیت مستند و تعمیم آن به مناسبات جامعه انسانی، تلاش می‌کند روایتی مدرن از سرگشتگی و تک افتادگی انسان امروز ارائه دهد که همه از نقاط قوت بالقوه کار هستند.

با توجه به همه نکات اشاره شده و دست‌های پر داودی برای ساخت فیلمی که حرفی برای گفتن دارد و در عین حال وجوه حرفه‌ای آن نیز قابل توجه هستند، «زادبوم» می‌توانست فضایی گرم‌تر و جذاب‌تر داشته باشد. این ویژگی می‌توانست از متمرکز شدن بیشتر فیلمساز بر هسته اصلی ماجرا و رجوع کمتر به قصه‌های فرعی امکان‌پذیر شود.

فیلم ابتدا تصویری از یک خانواده از هم پاشیده ترسیم می‌کند؛ پدر (مسعود رایگان) در تهران، مادر (رویا تیموریان) در قشم، پسر (بهرام رادان) در آلمان و دختر (پگاه آهنگرانی) در دبی که پدربزرگ (عزت‌الله انتظامی) هم به آن‌ها اضافه شده است. در بخش معرفی شخصیت‌ها هر چند ساختار متقاطع به پویایی ریتم کمک کرده اما به جهت تعدد و پراکندگی آن‌ها تا رسیدن به نقطه اتصال محوری، این پراکندگی در کلیت روایت احساس می‌شود.

فیلم تا رسیدن به موقعیت اجباری که مرد برای بازگشت نزد همسرش پیدا می‌کند زمانی را صرف این چیدمان اولیه کرده که به خصوص در بخش پرداختن به بازی‌های سیاسی مرد طولانی به نظر می‌آید. در صورتیکه تمرکز بر خط شکل‌گیری تحقیق درباره لاک‌پشت‌ها از سوی پسر در آلمان و انتقال آن‌ها به مادرش در ایران، می‌تواند در مسیر درام‌پردازی ایده اولیه حرکت کند.

«زادبوم» هر چند از جهت پرداختن به تک‌افتادگی آدم‌های چند نسل می‌تواند طیفی گسترده را در بر بگیرد، از وجه پرداختن به یک مضمون زیست‌محیطی و پیوند آن با خط اصلی داستان و به همین پیوستن افراد این خانواده می‌تواند موفق‌تر عمل کند. هر چند در این میان پرداخت برخی خطوط فرعی مانند زندگی خصوصی دختر و انگیزه‌های او برای جدایی می‌توانست موجزتر اتفاق بیفتد.

فیلم داودی با توجه به ایده و تفکر اولیه پشت شکل‌گیری، پرداخت و تولید و ساخت حرفه‌ای اثری است که می‌تواند با کمی بازنگری در جذب مخاطبی که به دنبال حرفی برای شنیدن است، موفق باشد. فیلمی که متأثر از نگاه سازندگانی با دغدغه‌های خاص و تأثیرگذار است.