مرا هزار امید است و هر هزار تویی...!

سوگند نیازمند: مرز امید و ناامیدی در فیلم‌های ایرانی با یک سکانس تعریف می‌شود! با یک کات کارگردان! با یک خاموش و روشن شدن دوربین!

اما قصه امید آدم‌هایی که این فیلم‌ها را می‌بینند به همین راحتی تمام نمی‌شود! ادامه‌دار است...! امید آدم‌ها با امیدواری شخصیت فیلم‌ها شکل می‌گیرد و با ناامیدی آن‌ها از بین می‌رود.

نیمرخ‌ها / ایرج کریمی:

زندگی یک بیمار سرطانی به تنهایی تلخ است اما کریمی که خودش هم به این بیماری مبتلا بود توانست رگه‌هایی از امید را در سرگذشت کاراکترش خلق کند.

مهران (بابک حمیدیان) بیمار سرطانی رو به مرگی است که سعی می‌کند تا لحظه آخر عمرش، زندگی عاشقانه‌اش را ادامه دهد. امید در فیلم کریمی و در زندگی شخصیت مبتلا به سرطانش جریان دارد.

از جشن تولد تا رد و بدل شدن نگاه‌های عاشقانه‌ با همسرش، ژاله (سحر دولتشاهی)...

از بازی کردن با گوشی تا میوه خوردن با خواهرش (بهاران بنی‌احمدی)...

شاید اوج تزریق امید به مخاطب در فیلم کریمی، آن سکانسی است که مهران با خنده، هندوانه می‌خورد و هسته‌های آن را به صورت خواهرش تف می‌کند و سکانس در اوج شاعرانگی با خواندن شعری از چارلز سیمیک تمام می‌شود:

«بودای سبز بر بساط میوه‌ها

لبخند می‌خوریم

و دندان تف می‌کنیم...»

«نیمرخ‌ها» با توجه به فضا و داستانش شاید تاثیرگذارترین فیلم ایرج کریمی باشد، آن هم فیلمی که چند ماه پیش از مرگش ساخت.

ابد و یک روز / سعید روستایی:

فیلم روستایی سراسر ناکامی و تلخی است.

در زندگی این خانواده‌ پردغدغه چیزی به نام امید تعریف نشده اما در سکانس پایانی، فیلم سعی می‌کند با همه تلخی‌هایش امیدی را به مخاطب بدهد.

سمیه (پریناز ایزدیار) که با چمدان وارد خانه می‌شود مخاطب می‌فهمد که او آمده است تا بماند و دیدن چهره نوید (مهدی قربانی) که برادر کوچک خانواده است این امید را به بیننده می‌دهد که او حالا یک حامی دارد.

وقتی نوبت به تیتراژ می‌رسد مخاطب با خیالی راحت‌تر فیلم را به اتمام رسانده است.

اگرچه پایان فیلم روستایی شیرین نبود اما با ایجاد امید نسبی دل بیننده‌اش را قرص کرد!

قندون جهیزیه / علی ملاقلی‌پور:

زندگی طبقه پایین جامعه با نگاهی طنز اگرچه تلخ است اما کورسوی امید را آخر قصه به مخاطبش نشان می‌دهد.

«قندون جهیزیه» با نگاهی طنز به مساله اجتماعی و دغدغه‌های اجاره‌نشینی در سکانس‌های پایانی فیلم بیننده‌اش را دلگرم می‌کند.

صابر ابر ساعت‌ها با صاحب‌خانه‌اش در راه پله‌ها صحبت می‌کند و در لحظات آخر متوجه می‌شود شخصی که در تمام مدت فیلم از او فرار می‌کرد آدم خوبی است و قصد ندارد اجاره خانه‌اش را اضافه کند.

پایان فیلم ملاقلی‌پور شاید مصداق این ضرب‌المثل معروف باشد که مخاطب با تمام شدن فیلم به خودش می‌گوید: «پایان شب سیه سپید است...»

«قندون جهیزیه» ملاقلی‌پور فیلم خوشحال و امیدواری است.

بدون مرز / امیرحسین عسگری:

«بدون مرز» قصه جنگ است و کودکانی که در یک کشتی متروک گیر افتاده‌اند و هیچ امیدی به رهایی‌شان نیست.

شاید برای جنگ نتوان هیچ نگاه امیدوارانه‌ای را تصور کرد اما امیرحسین عسگری با هوشمندی دو کودک فیلمش، مخاطب را امیدوار می‌کند.

سرباز آمریکایی وارد کشتی متروک می‌شود و فکر می‌کنیم دیگر کار دو کودک تمام است اما آن‌ها سرباز آمریکایی را گیر می‌اندازند و خود را از مهلکه نجات می‌دهند.

عسگری بسیار باورپذیر توانسته است به مخاطب خود امید دهد که هیچ اتفاقی برای شخصیت‌های فیلمش نمی‌افتد.

«بدون مرز» یک فیلم جنگی امیدوارکننده است.

در دنیای تو ساعت چند است؟ / صفی یزدانیان:

فیلم صفی یزدانیان سراسر حال خوب است. موسیقی و رنگ... جوشش و انرژی...

عشقی روایت می‌شود که دنبال کردنش برای مخاطب وسوسه‌انگیز است. فرهاد (علی مصفا) عاشق دیوانه‌ای است و همین جنون او را جذاب می‌کند.

در سکانس‌های پایانی که فرهاد برای جلب توجه گلی (لیلا حاتمی) روی سرش می‌ایستد مخاطب فیلم یزدانیان امیدوار می‌شود که بالاخره این عشق جنون‌آمیز فرهاد به جایی ختم می‌شود و سرانجام گلی عشق چندین ساله فرهاد را می‌پذیرد.

فرهاد از خستگی روی میز خوابش می‌برد و گلی پارچه سفیدی را رویش می‌کشد. فیلم با موسیقی تلفیقی گیلکی و فرانسوی به پایان می‌رسد و تماشاگر با خیالی راحت و امیدوار از به سرانجام رسیدن این عشق خوشحال است و آرام...

مزار شریف / عبدالحسن برزیده:

داستان کشتار دیپلمات های ایرانی در کنسولگری ایران در شهر مزار شریف افغانستان است که به دنبال حجوم نیروهای طالبان منجر به شهادت 10 تن از کارکنان کنسولگری ایران شد، قصه‌ای پرخطر و پراسترس است.

تنها یک نفر از دیپلمات‌ها نجات پیدا می‌کند و برای خلاصی از خطر راه طولانی‌ای در پیش دارد. در هرلحظه از فیلم امیدمان ناامید می‌شود که نکند جان همین یک نفر هم گرفته شود اما بالاخره در سکانسی که در جاده از دست نیروهای طالبان نجات پیدا می‌کنند و مرز خطر را رد می‌کنند متوجه می‌شویم این قصه ناامیدی نیست.

«مزار شریف» فیلمی از آن حادثه تلخ و واقعی است که برزیده توانسته کورسوی امید را در دل تماشاگران فیلمش روشن کند.

کوچه بی‌نام / هاتف علیمردانی:

هاتف علیمردانی فیلمی پر گره ساخته که مخاطبش را با قصه‌های مختلف درگیر کند. امیدوار و ناامید شدن خاصیت فیلم علیمردانی است.

در زمانی همه در سوگ پسر خانواده (محمدرضا غفاری) به سر می‌برند، مادرش (پانته‌آ بهرام) سر می‌رسد و خبر زنده بودن او را می‌دهد. اما به زودی همه متوجه می‌شوند که او در فشار عصبی است.

این سکانس نقطه اوج امیدوار شدن مخاطب است و از این دست سکانس‌ها در «کوچه بی‌نام» زیاد دیده می‌شود.

شاید در فیلم علیمردانی تکلیف مخاطب با خودش معلوم نیست.

اینکه به قصه آدم‌های خانه‌ای در کوچه شهید بی‌نام امیدوار باشیم یا ناامید به تبی بند است...!