کاش عکس بهتری از پدرم روی پوستر جشنواره بود

به گزارش فیلسین، حاتمی در ابتدا با اشاره به اینکه علاقه‌اش به سینمای حمید نعمت‌الله از دیدن اولین فیلم او «بوتیک» شکل‌گرفته گفت: «اولین بار که فیلم را دیدم نه تعریفی از آن شنیده بودم نه کارگردانش را می‌شناختم. فیلم برایم بسیار بکر بود. طبیعتاً فیلم خوب آدم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. من هم از فیلم خوشم آمد هم از کلیاتش و هم از جزئیاتش.»

او درباره نحوه سرمایه‌گذاری روی پروژه «رگ خواب» هم به نکته جالبی اشاره می‌کند: «دستمزد خودم که سرمایه هنگفتی هم بوده را روی فیلم سرمایه‌گذاری کردم.» او به نظرش «رگ خواب» از آن فیلم‌هایی که می‌تواند مخاطب بسیاری جلب کند و این مسئله برایش واضح بوده و به همین دلیل هم روی فیلم سرمایه‌گذاری کرده است.

لیلا در ادامه به بحث حاشیه‌های ایجادشده‌اش با اهالی رسانه در پشت‌صحنه فیلم «رگ خواب» اشاره می‌کند و رفتار جمعی رسانه‌ها در آن زمان را لزوماً مفهوم پشت‌هم بودن نمی‌داند و می‌گوید: «اصولاً در هر زمینه‌ای این کار را به این شکلی که انجام شد نمی‌پسندم، به نظرم این دفاع نیست. به نظرم این تحقق اشتباه بودن نگرش است، همه کلمات را گفتم که نگویم احمقانه است.»

به نظر حاتمی «غیرت» داشتن این‌گونه برخورد کردن نیست: «تعصب چیز خوبی است ولی این شکلی بیان نمی‌شود.» او می‌گوید از این‌که یک‌چیز بی‌خود و بی‌اهمیت به‌اشتباه مهم شود خوشش نمی‌آید و به همین دلیل درخواست می‌کند به او اجازه داده شود اصل ماجرا تعریف کند.

و اصل ماجرای دعوای خبرنگاران با لیلا حاتمی در پشت‌صحنه «رگ خواب» از زبان این بازیگر:

«عده‌ای خبرنگار می‌آیند سر صحنه فیلم‌برداری آن‌هم در روزی نامناسب انتخاب‌شده بود چون اصلاً فضای فیزیکی ما اجازه نمی‌داد کسی دیگر آنجا قرار بگیرد. برای خودمآن‌هم جا نبود و زیاد بودیم. خود من جا نداشتم بشینم. خیلی از عوامل خودمان در راه‌پله‌های خانه نشسته بودیم و منم یکی از آن‌ها بودم. من اگر مصاحبه‌گر بودم و به چنین جایی وارد می‌شدم وقتی به سمت طرف می‌رفتم حتماً یک سؤال مهمی داشتم. برای من جای تعجب است که چند تا مصاحبه‌گر جوان و به‌روز بیایند با یک آدمی که حرفه‌ای است مصاحبه کنند و آماده نباشند. مثل کسی است که بخواهد سر کلاس برود و درسش را حاضر نکرده نباشد، هفتادسال هم استاد دانشگاه باشید باید درستان را حاضر کنید. این نشان نمی‌دهد بی‌تجربه‌اید، اتفاقاً چون باتجربه‌اید حتماً آماده جایی می‌روید. در وهله اول تعجب کردم چگونه می‌شود آدمی بدون آمادگی جایی بیاید، به امید هرچه پیش آید خوشش آید. از چیز دیگری که تعجب کردم این بود که چطور کوچک‌ترین استعداد یا ایده‌ای بداهه به ذهن این‌ها نرسیده که در فضایی به این جالبی مثلاً اولین سؤال این باشد که خانم شما کجا می‌نشینید؟ لااقل خب این را بپرس. من به‌عنوان یک آدم وقتی اشتباه می‌کنم از دست خودم و دیگران ناراحت می‌شوم. این شکل درس دادن من اتوماتیک است و این سختگیری را در مورد خودم هم دارم. البته به این معنی نیست که من برترم یا چیز دیگری. کار من در آن مصاحبه انتقاد از این نوع برخورد در مصاحبه بود.»

البته او در ادامه دلیل دیگری هم برای آن تشدید تنش در آن ماجرا عنوان کرد: «از این بدتر، آدم‌هایی‌اند که چیزی را شروع می‌کنند و ول می‌کنند. شما اصرار کردید و من هم گفتم که بارها گفتم آماده نیستم. خیلی لوس می‌شود اگر بگویم چشمم هم چرک کرده بود و عدسی در آن نمی‌رفت و اوضاعم چطور بود.. بعد صحنه‌ هم صحنه‌ای بود که دارم ناخن‌های پدر را می‌گیرم. و ماجرا مال آن اتاق است. آن‌قدر مو انداخته بودیم روی صورتم که چشم‌هایم معلوم نباشد آن‌قدر متورم بود. بنابراین حال فیزیکی طرف که بد است، اتاق هم که تنگ است، خب لااقل یک سؤال جالب بکن. بعد با اصرار مانده‌اید؛ نمی‌گویم تقصیر آن‌هاست ولی از دید من به اصرار آن‌هاست. کاری به پشت‌صحنه ندارم که چرا اصرار می‌کنند. این توهین وحشتناکی است که طرف آمده یک کاری می‌کند بعد می‌گویند نه مرسی، نمی‌خواهیم. این دیگر برای من غیرقابل‌تحمل است. اینجاست که وقتی مصاحبه را گوش می‌دهید و من خجالت می‌کشم که خیلی وقت‌ها لحنم بدجور است و خودم را هم آزار می‌دهد، از کوره درمی‌روم. همیشه هم از این آدم‌ها هستند که نامردی کنند.»

لیلا حاتمی که در جشنواره سی و پنجم سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را برای بازی در «رگ خواب» به دست آورد درباره پوستر این جشنواره که تصویری از پدرش زنده‌یاد علی حاتمی بود می‌گوید: «حس مثبتی دارم اما خیلی دوست داشتم عکس ایشان در پوستر بود نه نقاشی، خودشان را می‌دیدیم.»

او در ادامه می‌گوید تصویر پوستر از روی یکی از عکس‌های پدرش استفاده‌شده و ترجیح می‌داده عکس معنادارتری انتخاب می شد: «حداقل یک عکسی از زمان کارکردن یا بیکاری‌اش بود. خب این عکس را من می‌شناسم، از آن حالت‌هایی است که انگار یکی به‌زور از شما عکس گرفته، این عکس برای من چنین حالتی دارد. البته پدرم هم مثل من اصلاً بلد نبود از این عکس‌ها بگیرد. خیلی عکس‌های دیگری هم بود که می‌شد به‌جای این عکس کارکرد. این را هم بگویم که خود ما هیچ عکسی نداریم و اشتباه است الآن من این سرزنش را می‌کنم خصوصاً که خودم هم در این زمینه هیچ‌گونه همکاری‌ای نکردم. البته کسی از هم من نخواست، شاید به دلیل شناختی بود که از من داشتند.»