حیف از رفیق؛ یادداشت سعید سهیلی خطاب به بهروز افخمی

به گزارش فیلسین، ناگهان پرژکتورها روشن‌شده، سایه‌های کج‌وکوله‌ی دو قهرمان پوشالی نمایان می‌گردد. یکی سوار بر اسبی نزار و نحیف. دیگری نشسته بر الاغی خِپِل. با نیزه و شمشیر و زرهِ، همگی حلبی، زنگ‌زده و قراضه، آمده‌اند که دون‌کیشوت وار سینما را نجات دهند. اما از شَرِ چه چیز؟ کدام دشمن؟ کدام تهدید؟ کدام جبهه؟ چه خواب‌وخیالی! هیاهوی بسیار برای هیچ. سلحشورانی که با ظلم و جهل می‌جنگند یا بازیگرانی که خود را مسخره‌ی خلق ساخته‌اند؟!! آقای مُجری هم فقط نشسته و نظاره می‌کند، لبخند می‌زند. گاه به چپ، گاه به راست. گاه به سرِ این، گاه به ریشِ آن.

آن‌یکی که سابقه‌اش روشن است، در مُهمل‌بافی و سفسطه گری، نامردی و نان به نرخ روز خوردن، چنان شُهره‌ی آفاق است که مرور کارنامه و شرحِ سابقه‌اش فقط قلم چِرک می‌کند. آقای اَنتلکتوئلِ “وین” دیده!! ـ از موضعی نه هُنری، که به‌شدت سیاسی ـ رکیک‌ترین الفاظ و عبارات و اهانت‌ها را نثارِ قشرِ شریف و هنرمندِ سینما می‌کند. آن‌وقت برای تخریبِ بُغض‌آلودِ فیلم‌هایی که پسندِ خودش نیست، از هر کارگردانی و با هر کمیت و کیفیتی، مثل آب خوردن اَنگِ ابتذال می‌زند. تازه‌ کارش به همین‌جا هم ختم نمی‌شود. خَبَرکِشی می‌کند، به بیرونِ سینما، به مجلس!!! مجلس که خانه‌ی ملت است و ظاهر و باطنش شفاف، خدا می‌داند دیگر به کدام خانه‌ها و محافل!
اما جواب‌ های، هوی است. از اینجا و آنجا فریاد اعتراض بلند می‌شود. حتی پلاس کهنه‌ها نیز از صندوقچه بیرون می‌آیند، تَشتِ رسوایی از بام سرنگون می‌گردد. کارنامه‌ی چرک و سیاه استاد دوباره ورق می‌خورد، ورق می‌خورد. ورق می‌خورد، چه عبرت‌آموز است درسِ تاریخ !!
اما … آقای افخمی؛ آقای کارگردان؛ آقای مُجری؛ آقای هفت… شما دیگر چرا؟! زُلف به زُلف چه کسی گره‌زده‌ای؟! دست در دستِ چه کسی نهاده‌ای؟! از این همکار و هم‌صنفِ موسفید کرده نصیحت، بشنو تا دیر نشده خرجت را سوا کُن، که هرکه در این سال‌ها با جنابِ استاد هم‌نشین شده سر از ناکجا درآورده و حسابش به کرام‌الکاتبین افتاده!
آقای افخمی... بی‌پرده می‌گویم، بی‌پرده که همه بدانند. “هل‌من‌مبارز” طلبیده‌ای، گفته‌ای که اگر حرفمان را پس نگیریم چه و چه!!! به پشتوانه این تهدید، آقای منتقد هم “یابو” برش داشته و شیر شده، غریده که جواب پرستویی و فرخ نژاد و همه را در برنامه هفت خواهد داد، عجبا!! نمی‌دانم، شاید مثلاً بخواهد و بخواهی ریشه‌مان را بزنی!! آبِ پاکی را روی دستت بریزم … ما مثل بعضی‌ها ریشهِ‌مان در ریش‌مان نیست که با یک تیغِ دو سوسمار به باد رود. ریشه‌ی ما در آب‌وخاک محکم‌تری است. از این‌ها گذشته، یکی بیرون از برنامه حرفی زده و دیگری هم بیرون از برنامه پاسخش را داده. یکی گفته و یکی شنیده. چرا پای برنامه را وسط می‌کشی؟ چرا آبروی تلویزیون و برنامه‌ی هفت و خودت را پای یک منتقد بی‌آبرو خرج می‌کنی؟!
این را بدان که من غُصه‌ی فیلمِ خودم را نمی‌خورم. بچه‌ی تَهِ خط و زیر پونز از این غائله‌ها باکش نیست. من جنگ‌ دیده‌ام. به بوی آتش و باروت خو گرفته‌ام، به نبردِ تن‌به‌تن عادت دارم، هیچ‌وقت هم اهلِ آجان‌کِشی و شکایت نبوده‌ام. چون لای پَرِ قو بزرگ نشده و خانگی نبوده‌ام. همیشه مشکلاتم را خودم حل کرده‌ام. رودررو. مثل مرد. اگر قرار باشد از فیلمم دفاع کنم، می‌آیم توی برنامه‌ات می‌نشینم و همان‌جا سنگ‌هایم را وا‌ میکنم. با تو، خالقِ عروس و شوکران، نه با هر نامردی که انگ می‌زند و خبر دروغ به آجان می‌برد، اما این روزها بحثِ فیلمِ من نیست. بحثِ حیثیتِ یک صنف است. بحثِ حفظِ شالوده‌ی یک خانواده است. خودت بهتر می‌دانی که اعضای این خانواده روی فردشان و جمعشان تعصب‌ دارند. اگر اجازه دهیم هر مرد و نامردی، بامنظور و بی‌منظور، به‌راحتی به ما ضربه بزند و مشکلات صنفی‌مان را تبدیل به مشکلات عمومی و اجتماعی کند فردا دیگر سینمایی نخواهیم داشت. بدان که… جشنواره‌ها و برنامه‌ها تمام می‌شوند. مُجری‌ها و منتقدین می‌آیند و می‌روند. حتی ممکن است فیلم‌ها بسوزند و نابود شوند. اما نام و یاد و رفتار و کردارِ خانواده‌ی سینما می‌ماند. پس تا دیر نشده جبهه‌ات را مشخص کُن. برای سینما کار می‌کنی یا علیه سینما؟ می‌خواهی در ذهن‌ها خالق عروس و شوکران بمانی یا مجری برنامه هفت و رفیق آدم‌فروش؟!! رفیق حیف... حیف از رفیق. پروژکتورها خاموش می‌شوند، سایه‌های کج و کوله می‌روند، قهرمان‌های پوشالی محو می‌شوند، آنچه در ذهن‌ها می‌ماند قهرمان‌های واقعی‌اند، دوستدارت: سعید سهیلی