یک فیلم عصبانی!

فیلم دوم درمیشیان، برعکس کارِ اولش، فیلمی بامزه و مفرح ذات از آب در آمده. کولاژی خشمگینانه که معلوم است با حرصی درونی از اوضاع و احوال دورانِ رئیس جمهور قبلی ساخته شده و خیلی که راحت بگویم برای خنک کردنِ دلِ مخاطب و خالی کردنِ عقده‌های مانده در گلویش ساخته شده است. درمیشیان هر چند در میان این فیلم پرانرژی و عصبی ( نه در معنای منفی‌اش) گاهی دچار شعارزدگی هم می‌شود، مثل آنجا که نوید برای به دست آوردن پول به فکرش می‌رسد برود کلیه‌اش را بفروشد و آنجا با مردی روبرو می‌شود که وقتی می‌فهمد نمی‌خواهند کلیه‌اش را بخرند، توی سر و کله اش می‌کوبد و شروع می‌کند به اعتراض کردن، اما با این حال می شود فیلم را به نفع انرژی اش و بامزگی اش تمام کرد.

داستان زندگی بهم ریخته‌ی نوید، روندی علت و معلولی ندارد. سکانس‌ها اگر جا به جا شوند هم در داستان تغییر حاصل نخواهد شد. درمیشیان سعی کرده بهترین انتخاب‌ها را برای سکانس‌های اتفاقی زندگی نوید داشته باشد. او به همه‌ی کمبودها، همه‌ی گیر و گرفت‌های جامعه و همه‌ی سیاست‌های دورانی که داستان در آن اتفاق افتاده، اعتراض می‌کند. به همه چیز گذر می‌زند. از مجوز نگرفتنِ دوست هم خانه‌ی نوید، وحید تارانتینو که او هم ناراحتی اعصاب دارد و هر طور شده می‌خواهد مجوز بگیرد تا بحث ستاره دار شدنِ برخی دانشجوها در مسائل سیاسی کشور که موجب بهم ریختنِ زندگی خیلی از آنها شد و تا آدم‌های تازه به دوران رسیده‌ای که با پول برای خود شخصیت میخرند و تا حاجی‌های ظاهر به صلاحی که در پسِ چهره‌ی مومنانه‌شان، مقاصد شومی نهفته است و یا حتی سختی‌های ازدواج و موارد دیگر. درمیشیان شخصیت اصلی داستانش، یعنی نوید را با بیماری ضعف اعصاب به تصویر کشیده تا اینگونه بیش از پیش بتواند فریاد و حرصش را به گوش بقیه برساند. نوید دوست دارد حقش را بگیرد، دوست دارد مشت بزند در دهان آدم‌های زبان نفهم، آدم‌های دزد، آدم‌های تازه به دوران رسیده و آدم‌های ظاهر به صلاح دیو سیرت.

به تناسبِ ذهنیتِ آشفته و عصبی نوید، ساختار فیلم هم با آن تدوین‌های تند تصاویر و دوربین روی دست و ذهنیت‌های فست موشنِ نوید، عصبی‌ست و درگیرکننده. معلوم است که در ساخت این فیلم، بغضی، اعتراضی در گلو بوده که باید بیرون ریخته می‌شده. دیالوگ‌ها عالی هستند و وقتی با بازی‌های خوب بازیگران به خصوص بازی نوید محمدزاده مخلوط می‌شوند، نتیجه بسیار جذاب از آب در می‌آید. به یاد بیاورید سکانس شدیداً متأثرکننده‌ی سینما که نوید به جای دیدن فیلم، برگشته سمتِ ستاره و به او نگاه می‌کند و عاشقانه برایش می‌گرید. فیلمساز از پسِ تصویر کردنِ عشقِ این دو و جنس رابطه‌شان با هم به خوبی برآمده است و اینگونه است که فیلم کلیتی باورپذیر به خود می‌گیرد، گیریم پایانِ خوبی هم برای فیلمش تدارک ندیده باشد.