عدالت‌خواهی دهه شصتی!

با آنكه رضا درمیشیان از نسل دهه شصتی هاست و حدود ۳۰ سال با هم اختلاف سنی داریم ولی او را به لحاظ خنثی نبودن و نگاه عدالتخواهش باور می‌كنم. دوربین ناآرام او در فیلم اولش «بغض» و عنوان تبلیغاتی‌اش «فیلم دهه شصتی‌ها» زیاد به دلم ننشست، چون بیش از حد خودش را به رخ می‌كشید و از این مهم‌تر جامعه ملتهب این سال‌های خودمان و مشكلات ریز و درشت نسلش در این جغرافیا را رها كرده و به موضوع تكراری «مهاجرت» (با فرم و اجرایی متفاوت ولی مرعوب‌كننده) پرداخته بود.
اما «عصبانی نیستم» به عنوان دومین تجربه بلند رضا درمیشیان، یك جهش چشمگیر جسورانه و پیشنهادی تازه به سینمای اجتماعی این دوران است كه به قدر كافی در این سال‌ها به لكنت و محافظه كاری افتاده بود. از سر و روی فیلم می‌بارد كه گرفتار سانسور و جرح و تعدیل شده، ولی در همین نسخه كنونی نیز با اثر شناسنامه داری روبه رو هستیم كه ریتم و نگاه جاری در آن و آدم‌هایش با جامعه و مناسبات این دوران همخوانی دارند. راوی عصبی و پریشان احوال (نوید)، خود شخصیت اصلی فیلم است كه همراه با «ستاره» تصویری متفاوت از نسل‌شان ارائه می‌دهند. آن دو با همه تنگناها، وابستگی‌ها و نیازها، بر مستقل بودن و عدم انفعال اصرار دارند. در صحنه‌ایی از فیلم، عبور نوید و ستاره از وسط خیابان پرترافیک همراه با صدای آژیر و بوق و... به گونه‌ایی است كه انگار آنها دارند عشق و همدلی را به شیوه خود در این فضای پرهیاهو و ریتم ناموزون اجرا می‌كنند.
نوید به عنوان یك سیاهی لشكر كه آنارشیسم و عدالتخواهی را در دنیایی آمیخته با ذهنیت و واقعیت به اجرا درمی‌آورد، شمایل خاكستری یك نسل معترض و عاصی به شمار می‌آید كه مرز میان استیصال، جنون و آرمانخواهی را گم كرده است. علاقه رضا درمیشیان به دوربین روی دست و كات‌های سریع در اینجا منطق خودش را دارد و دیالوگ‌نویسی او بر اساس طبقه و پایگاه اجتماعی آدم‌ها شكل گرفته است.
رضا درمیشیان با «عصبانی نیستم» در عین حالی كه نشان می‌دهد «سینمای مستقل» می‌باید بخشی از هویت اصیل و جاندار و آدم‌های تابلودارش را از بطن جامعه بگیرد، ما را نسبت به ادامه مسیر فیلمسازی خودش نیز كنجكاوتر می‌كند.