حسادت، رشک و ناآگاهی سینمای ایران را در بر گرفته است!

به گزارش فیلسین، کاوه سجادی حسینی، کارگردان فیلم سینمایی «شب بیرون» در طی مصاحبه‌ای گفت: بنده شخصاً ۴ سال است که فیلم نساخته‌ام و قطعاً در زمره افرادی قرار دارم که وابسته به هیچ فرد، گروه، دسته و جریانی نیست و به همین دلیل هم از سینما که حرفه اصلی‌اش دور مانده و شرایط حضور و فعالیت و تولید ندارد.

وی ادامه داد: متأسفانه لابی‌گری در سینمای ایران این گونه تعریف می‌شود که رفقا تنها برای رفقای شان کار می‌خواهند؛ شایسته سالاری هیچ معنا و مفهومی در سینمای ما ندارد. اگر شما رفیق فلان مدیر یا فلان تهیه‌کننده نباشید به هیچ عنوان اجازه فعالیت و کار به شما داده نمی‌شود. رفتار این قبیل افراد که سینما را ملک شخصی‌شان می‌دانند به حدی زننده و مشمئز کننده است که حتی نمی‌خواهند به شما در جای دیگری هم اجازه کار و فعالیت بدهند و مرتباً با سنگ اندازی می‌خواهند راه شما را سد کنند.

سجادی حسینی خاطرنشان کرد: حسادت، رشک و ناآگاهی سینمای ایران را در بر گرفته است؛ بنده معتقدم بی سوادی سینمایی و بی ثباتی اجتماعی علت اصلی باندبازی در سینما است و متأسفانه شرایط آنقدر پیچیده و بغرنج شده که رسماً هیچ چیز سر جای خودش قرار ندارد. ما رسماً شاهد خانه نشینی بخش اعظمی از اهالی فرهیخته، باتجربه و پیشکسوت سینما هستیم و از سوی دیگر شاهد کار و فعالیت متعدد و مستمر افرادی هستیم که اندک دانش، تجربه و سواد سینمایی ندارند و تنها به واسطه زد و بندهای شان مرتب کار می‌کنند.

کارگردان فیلم سینمایی «بوفالو» در بخش دیگری از این گفتگو با تأکید بر اینکه طی ۲ سال گذشته بارها اتفاق افتاده که مرا برای کار دعوت کرده‌اند اما در روزهای پایانی پیش تولید ناگهان کنارم گذاشته‌اند تصریح کرد: بعد از اینکه از این پروژه‌ها کنار گذاشته شده‌ام افرادی به من گفته‌اند که با توصیه دیگران تهیه‌کننده قول داده که از شما به عنوان کارگردان استفاده نکند!

سجادی حسینی در خاتمه این گفتگو متذکر شد: متأسفانه ما همواره شاهد آن هستیم که برخی افراد از رانت‌های آنچنانی در سینما بهره‌مند می‌شوند و همواره و در هر شرایطی می‌توانند کار کنند و فعالیت داشته باشند اما از سوی دیگر بسیاری از سینماگران نه رانتی دارند و نه شرایط کار و حضور در سینما برایشان مهیا است. از سوی دیگر برخی از فیلم‌های سینمایی حتی قبل از ساخته شدن شان بهترین زمان اکران نصیب‌شان می‌شود اما بسیاری از فیلم‌ها مدت‌ها خاک می‌خورند و به اکران نمی‌رسند و همه این‌ها نشان از باندبازی در سینمای کشور دارد و مسئولان ذیربط باید تدبیری برای برون رفت از این شرایط بحرانی داشته باشند.